Jesteśmy jedyną placówką w mieście zajmującą się ludźmi w starszym wieku. Ponad 20 osób czeka jeszcze w kolejce na miejsce – powiedziała nam Katarzyna Modlińska – Sawaryn, kierowniczka DPS.

Podopieczni, którzy mieszkają przy ulicy Kopernika 6, są w różnym wieku. Najmłodsi mają około 50 lat, najstarsi ponad 90. Widać zdecydowaną przewagę kobiet.

- Wielu z nich wymaga stałej opieki, więc nie dziwię się rodzinom, które przywożą do nas swoich starszych i schorowanych krewnych. Dziś ludzie mają coraz mniej czasu, muszą godzić życie zawodowe z rodzinnym. Mieszkają w małych mieszkaniach, mają dzieci. Opieka nad kimś obłożnie chorym czy żyjącym “we własnym świecie” jest często ponad ich siły – dodaje kierowniczka ośrodka.

Mieszkańcy DPS mają zaplanowany cały dzień. Prowadzone są tu zajęcia plastyczne, muzyczne, pensjonariusze uczą się szyć, haftować i szydełkować. Często spotykają się też w świetlicy, żeby wspólnie porozmawiać czy poplotkować. Rodzą się przyjaźnie, a nawet miłości.

- Mieszkam tu razem z mężem od października. Wspólnie podjęliśmy taką decyzję, bo nie dość, że oboje mamy już swoje lata, to jeszcze ja jestem po wylewie i wymagam opieki. Mamy swój pokój z łazienką gdzie wiszą ręczniki i wiele rzeczy, które przywieźliśmy tu z własnego domu. Czujemy się tu bardzo dobrze, mamy wielu znajomych i całodobową opiekę – powiedziała nam Zdzisława Mrozek, jedna z podopiecznych. Najważniejszą przyczyną zamieszkania w ośrodku jest nieporadność życiowa, często choroby, konflikty rodzinne czy samotność.

- Pewna siedemdziesięciolatka od lat mieszkała sama, czuła się źle, nie miała z kim porozmawiać. Sama dowiedziała się o naszym domu i samodzielnie załatwiła wszystkie formalności. Przyszła do nas pewnego dnia ze skierowaniem i trzema walizkami. U nas odżyła, jest radosna i wesoła – mówi Katarzyna Modlińska – Sawaryn.

W domu oprócz wykwalifikowanego personelu pracują także dwie wolontariuszki.

Autor artykułu: KATARZYNA SKRZYPEK